Wat was en niet meer is en wat je daarvoor krijgt….

Wat was en niet meer is en wat je daarvoor krijgt….

Zo in de maand december voorafgaande aan Sinterklaas en Kerst is het een kleine traditie dat we zo links en rechts even wat aandacht besteden aan bijzondere mensen, aan personen die wel een steuntje in de rug kunnen gebruiken door oa het verlies van dierbaren.
Zo kwam ik vandaag terug van een kort bezoekje aan iemand waar we heel veel jaren lief en leed mee hebben gedeeld op oa de Weissensee. Voor mij extra bijzonder omdat ik hun kinderen ook in de klas heb gehad en de vriendschap, die we in de loop der jaren hebben opgebouwd, daardoor een extra dimensie kreeg. Door het overlijden van één van hen worden deze herinneringen toch wel heel kostbaar, doen deze  je eens diep zuchten en een lach en een traan liggen voelbaar bij elkaar.
Zittende in de auto op weg naar huis overdenk je dan die herinneringen en kom je tot het besef dat eigenlijk de persoonlijke, sportieve prestaties niet zo belangrijk meer zijn. Natuurlijk kijk je er met trots op terug, maar wat zouden die prestaties  waard zijn zonder dat je die kon delen en beleven met anderen. Stel je schaatst 200 km en er is niemand waar je dat mee kunt delen en beleven, dan doe je het helemaal voor jezelf alleen, effe leuk ok maar dan….
Stel je bent een top schaatser en je rijdt de 10 km in een PR van 12 minuten rond….maar dat interesseert niemand wat, er wordt geen aandacht aan besteedt, niks, noppes niemendal. Wat heb je dan daaraan??
Een prestatie krijgt pas waarde in mijn ogen als je dat met anderen kunt delen en  beleven.

Een diepe zucht hier…..kon ik nog maar even met je praten. Herinneringen, een gouden draad met die ander…zou willen dat  ik eraan kon trekken om je terug te halen.
Stap uit de auto, met beide benen weer op de grond en realiseer me dat vrienden, mensen om iemand heen belangrijk zijn.
Het was en is er niet meer, maar ik krijg er nog steeds veel voor terug.
Er is niets dat voorgoed verdwijnt, als men de herinnering goed bewaart.