Grote Grijns

Afgelopen dinsdag waren we nog even aanwezig op IJsbaan Twente. Op een gegeven moment hoorden we een vriendelijk “Hallo, hoe gaat het?” Bleek de echtgenote te zijn van ene Wim, Wim van de Krim zoals we wel eens zeggen, ook al jaren aanwezig op de Weissensee. Wim die er niet voor terugdeinsde om binnen 14 dagen 3x de 200 km te schaatsen en dat allemaal in de kopgroep.
Tot op een gegeven moment zijn knie het bijltje erbij neergooide.
Van deelnemer naar toeschouwer …dat doet pijn. Knie ondertussen vervangen door een kunstgeval.
Een rondje met de echtgenote geschaatst waarin zij mededeelde dat Wim ook aanwezig was. Niet langs de baan maar op de baan.
Tijdens de dweil uiteraard gevraagd hoe het ging en met een enorme grijns en ook wel emotioneel vertelde Wim dat het onverwachts erg goed ging…was voorzichtig begonnen om wat rondjes te schaatsen en na 1,2 rondjes kwam het ouderwetse gevoel terug… helemaal euforisch “Het gaat weer als vanouds, ik had de tranen in mijn ogen “, vertelde hij met een grote GRIJNS…. er wel aan toevoegend dat hij niet meer zo gek als vroeger was met 3x de 200. Na de dweil een aantal rondes met Wim geschaatst en eerlijk is eerlijk hij was weer helemaal de oude…geweldig. 

Zulke ervaringen en belevingen rondom vrienden van de Weissensee maken van dat evenement iets bijzonders. Eind januari is het dan weer zover….een al of niet weerzien met sportvrienden. Me realiserend hoe beladen die laatste zin is .