Col de la Colombiere

Col de la Colombiere:

Een vakantie zonder fiets is voor ons eigenlijk geen echte vakantie. Dus gaat de fiets altijd mee.
Hoofddoel dit jaar was de omgeving van Annecy. Mooi fietsgebied met mooie beklimmingen. Vele kilometers samen met Ria genoten van de omgeving. Het fietsen op het vlakke gaat Ria nog prima af, het klimwerk, zeker als het lang en steil wordt lastiger, toch respect voor haar taaiheid, maar vindt ze het nog wel leuk….misschien toch eens overwegen om voor haar een sportieve E-Bike aan te schaffen, zodat het voor haar en ook voor mij leuk blijft. Hoewel: Wat als zij er mij dan af gaat  fietsen, dat is nog wel een dingetje.

Ook alleen op pad geweest met de racefiets en de “pukkel “die ik nog niet beklommen had was de “Col de la Colombiere”

Vanuit Talloires aan het meer van Annecy ( waar overigens een soort valwind enorme schade aanrichtte, ook bij ons op de camping) via een aantal leuke beklimmingen richting Thones. Het is in feite constant omhoog naar Saint-Jean-de-Sixt, door omhoog naar Le Grand-Bornand, daar links af en de echte beklimming begint. 23.1km   1065m   4.3%   10.0%

Het is echt een super klim omhoog, goede weg, prachtig uitzicht, genieten dus. Wat opvalt met bv een Alpe d’ Huez, is de rust weinig verkeer en maar weinig sportievelingen op de fiets. Het was boven, op 1600 meter,  aangenaam van temperatuur, wat drinken en de bedoeling was eigenlijk om via de zelfde weg terug te gaan, maar zittende achter een Orangina, kwam ik in gesprek met een Fransman, die me vertelde dat de beklimming van de andere kant ook heel “bijzonder” was.
Stoute schoenen aan en via de afdaling richting Scionzier, mooie afdaling, maar gaf me ook de verzekering dat straks de weg omhoog best pittig zou worden.

17.3km   1127m  6.5%   13.0%

Onderaan me omgedraaid en het duurde wel effe voordat ik weer  het klimmersritme had gevonden. Eerst een stuk door een bos, na zo’n ongeveer 6 km werd het wat makkelijker, daarna tja…. Je ziet eigenlijk al van heel ver de top met de rustplaats liggen, maar wat duurt het verdo…. lang voordat je er bent. De begeleiding van de vliegen is ook niet echt een stimulans. Eindelijk weer boven en de 2de Orangina en een stuk taart gingen er vlot in.

 

 

 

 

De afdaling richting Le Grand Bornand is echt genieten, ook al omdat een toch wel euforisch gevoel boven komt drijven.

Thuis een verfrissende duik in het meer van Annecy, terwijl Ria mij hoofdschuddend aan keek met de woorden: “Wie gaat er nu in deze hitte fietsen ?” Ik dus….was een mooie, heerlijke, uitdagende fietsdag.
1 augustus op de vakantiefiets naar Rome, na Zweden vorig jaar heeft dat virus me ook te pakken. Pensionada zijn is zo gek nog niet.