Club Weekend WTC Dinxperlo

Club Weekend WTC Dinxperlo

Het was al een hele tijd geleden dat ik met de WTC Dinxperlo had gefietst. Eén en ander heeft afgelopen anderhalf jaar flink wat roet in het eten gegooid. Een situatie waar we allemaal mee te maken hebben gehad, bij sommigen ook nog wat extra belemmeringen.
Velen hebben “eenzaam “ hun kilometers gemaakt op de fiets, persoonlijk vond ik dat geen straf, vond wat meer rust in het fietsen en genoot  meer van de omgeving en de “ontmoetingen op afstand” tijdens de pauzes al of niet op een terras, voor zover dat nog mogelijk was.
Zo ook vorig jaar alleen op de fiets de route verkend van de Club Meerdaagse. Had een hotel in Rheine zelf gevonden. De prachtige routes die Vincent mij had opgestuurd hadden hier en daar wat aanpassingen nodig. De route door het Teutenburger Wald, mooi en bekend van oa “Tecklenburger Rundfahrt “. Een pittig rondje.
Helaas kon de Club Meerdaagse geen doorgang vinden vanwege het “Grote Corona Ongenoegen “.
Dit jaar zag het ernaar uit dat één en ander wel kon doorgaan. Nieuwe aangepaste routes van Vincent gekregen en eind augustus opnieuw op verkenning richting Elte, dorp de buurt van Rheine waar de  Club zou verblijven. Een erg mooi hotel, prima kamers en goed eten. Het rondje door het Tecklenburger Wald was nog pittiger dan die van vorig jaar, een aantal flinke kuitenbrekers.
Het waren 3 mooie verkenningsdagen daar op de Santos vakantiefiets met bagage. Thuis nog wat aanpassingen mbt de route doorgegeven. 10 september toch een beetje gespannen op pad richting Dinxperlo, zoals gezegd al een hele tijd niet op de racefiets met de Club. De Club Meerdaagse kon doorgaan…eindelijk.
Een korte briefing door de organisatie en op weg richting Elte.
Uiteraard de 28 deelnemers opgesplitst in 3 groepen.
Een prachtige route, verkeersluw mooie natuur, kortom genieten.
Iedereen kon in de middag, na het douchen aanschuiven op het terras.

Avondeten, een korte wandeling, de bekende taferelen richting middernacht en na een verdiende nachtrust ’s morgens weer fris aan het ontbijt.

 

De meeste groepen wilden die dag de 130 km fietsen, een aantal gingen richting Denekamp met uiteraard een bezoek aan het museum van Hennie Kuiper, echt de moeite waard.
Over de 130 km kunnen we kort maar krachtig zijn, prachtige route maar wat een gemene klimmetjes werden er op ons bordje gedeponeerd, waarbij de zwaartekracht, bij de één wat meer dan bij de ander, ook een duit in het zakje deed.
Al met al een mooie pittige dag.

’s Avonds bij het avondeten was het hartverwarmend hoe sommigen zich bekommerden om hun collega fietsers. Het bordje van de buurman werd regelmatig met de nodige liefde aangevuld.
De één wat vroeger dan de ander  richting het horizontale vlak, terwijl rond 1.30 uur nog een aardig appje werd rondgestuurd met zoiets van “Slaap lekker allemaal “.
De zondag weer met 3 groepen richting huis, mooie verkeersluwe route, maar het was wel wat lastig om onderweg een horecagelegenheid te vinden. Toch troffen de 3 groepen elkaar regelmatig onderweg bij een eetgelegenheid. Waarbij de één een Bratwurst nuttigde, de ander een stuk Kuchen en ook een bord patat zorgde voor de nodige energie.
Sommige WTC-ers hadden haast want ze wilden ene Max met zijn Vroem, Vroem geval nog zien finishen voor L.H.  Helaas voor hen eindigden de 2 kemphanen in de grindbak.
Bij ons kwam iedereen ongeschonden thuis, waarschijnlijk wel met wat dikke benen maar wel met een lekker sportief tevreden gevoel.
Ondergetekende moet nog wel het boetekleed aantrekken omdat hij, die de route toch verkend had,  als enige de verkeerde afslag nam, tja dat krijg je als je teveel routes in de Garmin zet met dezelfde naam. Veroorzaakte een tijdelijke dip, maar werd er door de saamhorigheid van de groep al snel weer eruit getrokken.

Rest mij nog om de organisatie te bedanken, we weten hoeveel werk het altijd is om alles te regelen. Dus bij deze een vet compliment en een diepe buiging voor de organisatie.

Klasse….VOLGEND JAAR WEER.