Rondenvreters

Rondenvreters..

De Alternatieve Elfstedentocht op de Weissensee komt langzaam maar zeker dichtbij. Op dit moment wordt er alweer een heen en weer route uitgezet van 12,5 km. Dat worden weer de nodige rondjes. Het ijs schijnt van goede kwaliteit te zijn, hopen dat het zo blijft en dat de gestaag vallende sneeuw aan de noordzijde van de Alpen daar weg blijft. Een beetje sneeuw is niet erg, geeft ook de nodige sfeer maar die gigantische laag waarvan we een aantal jaren geleden getuige waren is niet welkom. Maar natuur heb je niet in de handen, dus gewoon ”Het komt zoals het komt”.

Op de ijsbaan in Twente zijn ondertussen de nodige rondjes gereden, er schijnt een site te zijn waar men de de zgn. “Rondenvreters” kan volgen en  een aantal Krupoppers schijnen daar in de top mee te draaien, stelletje fanatiekelingen….
Vandaag een nieuw gezicht in de Krupop gelederen: Henk Westerveld, hij  draaide mooi de rondjes mee. Henk welkom, ook Raymond te Slaa is ondertussen aardig wat mans op de gladde ijzers.
Raymond heeft heel bijzondere schaatsen, het ene ijzer is nl hoger dan het andere, onze nestor Wim kwam daar achter bij het slijpen. Nu weten we niet of dat een slimme truc is om harder door de bochten te gaan … “You never know”.  Raymond ik heb nog wel een slijptol liggen, maar misschien is Freewheel toch een betere optie.

Alle gekheid op een stokje al die rondjes op de ijsbaan zorgen voor de nodige gezelligheid, op tijd koffie en stipt om 12 uur brood in de kleedkamer. Dat moet van Jan… Jan de kilometervreter op de fiets, hij gaat even warm fietsen op de woensdag en dan ’s middags laat hij ons met een grote grijns hard werken. Overigens is Jan vandaag jarig en ik weet zeker dat hij daar op zijn nieuwe woonplek “De Bongerd” de meest sportieve “bejaarde” is van iedereen. Jan bij deze gefeliciteerd namens de Krupopgroep en dat we nog vaak gebruik mogen maken van je brede rug zowel op de schaats als op de fiets.
Genoeg voor vandaag, oh ja nog één klein dingetje:
Een bijzonder moment voor mij was de emotie van Irene bij het verlies van haar vriendin Paulien, op zo’n moment besef je dat alles relatief is.
Enne Kjeld staat weer met beide benen op de grond.