Amputatie tocht, of toch niet?

( Het mooie verhaal van Alex heb ik toch maar even gekopieerd en bij de berichten gezet)

Amputatie tocht, of toch niet?
Vanochtend zouden we om 9.00 uur bij de bakker zijn voor een mooi tochtje om uiteindelijk in Sonsbeck aan de koffie te gaan. Ik was via de WhatsApp al gewaarschuwd met de opmerking “Alex tis niet alleen afdalen” maar als je sterker wilt worden moet je uitdagingen aan durven gaan dacht ik. Ruim voor 9.00 uur zat ik bij de bakker met een grote bak koffie en een heerlijk broodje.
Wat schets mijn verbazing nog geen André die normaliter altijd het eerst aanwezig is. Nadat Tonnie, Tjeerd, Jaap en Gert al binnen waren nog steeds geen André. Om 9.05 uur kumpe met een rooie kop binnen stuiteren. Te laat door omstandigheden was zijn verklaring, tja dat krijg je als je de avond er voor niet van het vrouwtje af kunt blijven. Nog even alles recht trekken en gelijk een gat van 100 meter dicht knallen, de tocht was voor mij begonnen.
Op gepaste afstand nam ik de staart van ons pelon, eerst maar eens afwachten hoe het zou gaan. Ik kan je nu al zeggen dat ik die staart ook niet meer afgegeven heb. Strak naar Rees de brug over. Klein stukje over het fietspad van de oude spoorlijn en toen het loos.
Met de mededeling van André naar mij dat wij nog 1 ½ uur te gaan hadden voor dat we in Sonsbeck zouden zijn vlogen we het bos in. En ja hoor gelijk ging het op en af. Bij de eerste wat langere klim was mijn staart al behoorlijk uitgerekt. Korte rust momenten boden mij weer gelegenheid om de staart weer te korten. Kris, kras, hoog en laag crosten wij de bossen door telkens mijn staart weer op de rekbank. Uiteindelijk uitkomend op de Heksenheuvel een lange afdaling naar de koffie, maar mijn staart was geknapt dus alleen naar de koffie. Bij het wel bekende adres aangekomen niemand te zien, even terug gefietst. Even links had ik gemist vandaar dat met mijn kapotte staart het eerst in Sonsbeck was.

De bediening was vandaag wat traag, de soep werd samen met de koffie opgediend André vond dat dit eigenlijk niet kan maar kreeg weinig respons van de bediening. Nadat alle soepen, broodjes gebak en de drankjes naar binnen gewerkt waren werd de tocht weer voort gezet. En gelijk werd mijn staart weer op de proef gesteld. Boven aan de Heksenheuvel kreeg ik nog de opmerking gaaaaaat het. Wat je daar mee moet op z’n moment weet ik ook niet maar kom op verder. De grote weg over, want we zouden naar de oorlogsbunkers, het bos weer in. Binnen 10 minuten was mijn staart weer gekapt en ik zag nergens iets blauws of geel door het bos dus zelf mijn route bepaald waar ik dacht dat ze wel eens langs zouden kunnen zijn gegaan. Het duurde denk ik een minuut of 5 toen er gebeld werd net op het moment dat ik ze voor mijn uit zag staan op de weg. Nadat André zijn band had gemaakt en nog weer een van zijn scherpe opmerkingen had geplaatst hoe er gefietst zou moeten worden zat mijn staart weer op de goede plek. Een heel technisch stukje zou er komen, en ja dat was het, niet fietsen maar lopen, klauteren en nog meer onhandige dingen bracht ons uiteindelijk bij de bunkers. Ik moet zeggen, was er ook nog nooit geweest, een prachtig stukje bos zo kort voor Xanten. Inmiddels was mijn staart beurs en moe, het sturen, draaien en keren verliep niet meer vlekkeloos. Gelukkig zag alleen Tonnie het, dat ik met vlekkeloze beweging in het mulle zand vooraf van mijn fiets stapte. En toen was alles weer vlak het klim werk is voorbij en de staart zal er nu wel aanblijven.
Over het pad langs het water vond Tonnie dat het tempo wel omhoog kon. Zelf dacht ik ojee mijn staart gaat er weer aan maar dit ging goed. Op de dijk richting de brug bij Rees, waar is dat ronding dacht ik, we zouden nog even een pauze in lassen en daar was ik wel aan toe. Bij de brug aangekomen kreeg mijn staart het alweer benauwd want natuurlijk gaan we niet de gemakkelijkste weg om hoog. Nadat mijn staart weer was opgerekt naar z’n honderdmeter kreeg ik steun van Tonnie en zo kwamen we in Rees aan bij de koffie.
Nadat iedereen weer wat tot zich had genomen werd André op zijn uitspraak op een sublieme manier gecorrigeerd. “André je zegt het goed maar jouw interpretatie is niet goed” past precies bij hem, tenminste dat vind ik.
Nog 20 km te gaan, ik kreeg nog de uitnodiging om op kop te gaan fietsen maar ik dacht dan ligt zo dadelijk in Dinxperlo niet alleen mijn staart er af maar ook mijn …..HOOFD dus maar niet. Via Anholt waar ook Gert liet zien dat zijn staart ook wat aan het uitrekken was. Kwamen we via het Broeksebos weer in Dinxperlo.
Bij het douchen nog gekeken of mijn staartje nog langer was geworden, maar dat was niet het geval , na ongeveer 10 minuten was het weer wat het altijd is. Heren hartelijk dank dat jullie niet de volledige amputatie hebben door gevoerd. Een volgende keer ga ik graag weer mee, zo’n mooie dag kun je niet voorbij laten gaan. (107,5 km en 777 hoogte meters niet slecht).